Jarocin Festival 2025, as always, turned out to be a journey through the full spectrum of rock emotions — from punk and hardcore assaults, through powerful returns of legends, to more intimate, almost magical moments of calm. This year’s edition once again proved that Jarocin is not just a music festival, but a state of mind: a place where laid-back vibes mix with pogo dancing under the stage, and where people come not only for concerts, but for the atmosphere and for each other.
At times, the family-friendly aura shifted into an almost picnic-like scene — audiences spread blankets closer and closer to the stage, creating images reminiscent of a summer day by the Baltic Sea. Let’s just hope that next year doesn’t bring beach windbreaks. Jarocin 2025, however, truly began long before the first note was played — already at the announcement stage it was clear that the line-up would surprise, and that each day would offer something worth experiencing.
Friday, July 18 – energy and strong returns
Friday on the Main Stage was filled with the spirit of classic rock and a solid dose of raw energy. Kobranocka, celebrating their 40th anniversary, turned their concert into a collective celebration. The band swept the audience away with lightness, humor, and undiminished stage charisma. The jubilee was enriched by guest appearances from Dżej Dżej of Big Cyc and Maciej Balcar, longtime vocalist of Dżem, adding symbolic weight and nostalgia to the performance.
On the Small Stage, Węże appeared — a no-compromise punk-hardcore collective that poured pure, raw energy onto the crowd. Their show was loud, intense, and honest, like an emotional outburst without filters.
The evening, however, belonged to Myslovitz, who delivered one of the strongest concerts of the entire festival. The band sounded powerful, sharp, and distinctly rock-oriented, while material written a quarter of a century ago felt surprisingly fresh. The highlight came with the collective performance of “Długość dźwięku samotności” (“The Length of the Sound of Loneliness”), sung by thousands of voices.
Later on the Small Stage, Metro presented a new wave of post-punk romanticism — authentic, melancholic, and full of charisma. Their single “Na balkonie” (“On the Balcony”) is steadily gaining recognition, and Jarocin only confirmed that this is a band we will hear much more about.
Saturday, July 19 – magic and an anticipated return
Saturday belonged to another anniversary celebration. Darek Malejonek marked 40 years of artistic activity, presenting a cross-section of his work, including key songs from HOUK. Muniek Staszczyk joined him on stage for “Święty szczyt” (“Holy Peak”) from Kryzys’ repertoire. The only disappointment was the absence of “Transmission Into Your Heart”.
On the Small Stage, Wirefall delivered a concert filled with nu-metal madness. The vocalist repeatedly stepped into the crowd, completely erasing the boundary between the stage and the audience.
Edyta Bartosiewicz took a bold risk with a solo performance — just voice and guitar. It became one of the most magical moments of the festival. Minimal arrangements, excellent vocal form, and deep connection with the audience resulted in a calming yet deeply moving experience.
On the Small Stage, Atmosphere brought back memories and hits, while Marcin Rozynek was in outstanding vocal shape. During “Siłacz” (“Strongman”), he was joined by Piotr Rogucki, who shortly afterward dominated the Main Stage with Coma.
Coma’s return was powerful — “Spadam” (“I’m Falling”), the monumental “Łódź” (“Boat” / “Łódź”), and “Lajki” (“Likes”) ignited the crowd, though the set left a slight sense of insufficiency due to its short duration.
Sunday, July 20 – final hits and absolutes
Sunday was a generational mix. Kasia Kowalska, celebrating 30 years of her career, displayed full stage energy and charisma. From ballads to rock-driven songs, her cover of Grzegorz Ciechowski’s “Tak… tak… to ja” (“Yes… Yes… It’s Me”) and the closing “Bella ciao” became a manifesto of freedom.
On the Small Stage, Pogo-dni moved the audience to tears — a band made up of people with disabilities proved that music truly knows no barriers.
Despite earlier controversies, Mrozu got Jarocin dancing with a soulful, funky energy, closing his set with the soothing “Szerokie wody” (“Wide Waters”).
Senders played with passion and freshness, perfectly building the atmosphere before the night’s grand finale.
On the Main Stage, Kult with Kazik Staszewski made Jarocin literally shake. “Polska” (“Poland”), “Baranek” (“The Lamb”), and “Arahja” resonated like anthems — raw, honest, and timeless.
Yet the true musical victory belonged to Variété. Their late-night performance on the Small Stage was hypnotic — jazz-infused tension, deep bass, minimalism, and silence between sounds created a moment of absolute magic. Songs from “Nie wiem” (“I Don’t Know”) and “Dziki Książę” (“The Wild Prince”) made this, for many, the best concert of the entire festival.
WERSJA POLSKA
Jarocin Festival 2025 jak zawsze okazał się podróżą przez pełne spektrum rockowych emocji — od punkowo-hardcore’owych uderzeń, przez energetyczne powroty legend, aż po bardziej intymne, niemal magiczne momenty wyciszenia. Tegoroczna edycja po raz kolejny udowodniła, że Jarocin to nie tylko festiwal muzyczny, ale stan umysłu: miejsce, w którym luz miesza się z pogo pod sceną, a ludzie przyjeżdżają nie tylko dla koncertów, lecz także dla atmosfery i spotkań z innymi.
Rodzinna aura chwilami przechodziła w niemal piknikową — widzowie rozkładali koce coraz bliżej sceny, tworząc momentami obrazek przypominający letni dzień nad Bałtykiem. Oby tylko w przyszłym roku nie pojawiły się parawany. Jarocin 2025 zaczął się jednak na długo przed pierwszym dźwiękiem — już na etapie ogłoszeń było jasne, że line-up „zaskoczył” i każdy dzień przyniesie coś wartego uwagi.
Piątek, 18 lipca – energia i mocne powroty
Piątek na Dużej Scenie wypełniony był duchem klasyki i solidną dawką rockowej energii. Kobranocka, świętująca 40-lecie istnienia, zamieniła swój koncert w wielkie wspólne święto. Zespół porwał publiczność lekkością, humorem i niezmienną sceniczną energią. Jubileusz uświetnili goście: Dżej Dżej z Big Cyca oraz Maciej Balcar, wieloletni wokalista Dżemu, co dodało występowi symbolicznej mocy i nostalgii.
Na Małej Scenie pojawiły się Węże — bezkompromisowy punk-hardcore’owy kolektyw, który wylał na publiczność czystą, surową energię. Ich koncert był głośny, intensywny i szczery — jak emocjonalny wybuch bez filtrów.
Wieczór należał jednak do Myslovitz, którzy dali jeden z najlepszych koncertów całej edycji. Zespół zabrzmiał rockowo, mocno i z pazurem, a materiał sprzed ćwierćwiecza wybrzmiał zaskakująco świeżo. Kulminacją było wspólne wykonanie „Długości dźwięku samotności”, śpiewane przez tysiące gardeł.
Później na Małej Scenie Metro zaprezentowało nową falę postpunkowego romantyzmu — było autentycznie, melancholijnie i z wyraźną charyzmą. Singiel „Na balkonie” coraz śmielej toruje im drogę, a Jarocin tylko potwierdził, że to zespół, o którym jeszcze będzie głośno.
Sobota, 19 lipca – magia i oczekiwany powrót
Sobota należała do kolejnego jubilata. Darek Malejonek świętował 40 lat działalności artystycznej, prezentując przekrój twórczości, w tym ważne utwory zespołu HOUK. Na scenie pojawił się także Muniek Staszczyk, z którym Maleo wykonał „Święty szczyt” z repertuaru Kryzysu. Jedynym niedosytem pozostał brak „Transmission Into Your Heart”.
Na Małej Scenie Wirefall zagrał koncert pełen nu-metalowego szaleństwa. Wokalista wielokrotnie schodził do publiczności, całkowicie zacierając granicę między sceną a tłumem.
Edyta Bartosiewicz podjęła ryzyko występu solo — tylko głos i gitara. Okazało się to jednym z najbardziej magicznych momentów festiwalu. Skromne aranżacje, doskonała forma wokalna i znakomity kontakt z publicznością sprawiły, że był to koncert wyciszający, lecz poruszający do głębi.
Na Małej Scenie Atmosphere przywołało wspomnienia i hity, a Marcin Rozynek był w znakomitej dyspozycji. W „Siłaczu” wsparł go Piotr Rogucki, który chwilę później zdominował Dużą Scenę z Comą.
Powrót Comy był potężny — „Spadam”, monumentalna „Łódź” czy „Lajki” rozgrzały tłum, choć koncert pozostawił lekki niedosyt z powodu krótkiego czasu.
Niedziela, 20 lipca – finałowe hity i absoluty
Niedziela była mieszanką pokoleń. Kasia Kowalska, świętująca 30-lecie kariery, pokazała pełnię scenicznej energii i charyzmy. Od ballad po rockowe uderzenia, a cover „Tak… tak… to ja” Ciechowskiego i finałowe „Bella ciao” stały się manifestem wolności.
Pogo-dni na Małej Scenie wzruszyli publiczność do łez — zespół osób z niepełnosprawnościami udowodnił, że muzyka naprawdę nie zna barier.
Mrozu, mimo wcześniejszych kontrowersji, roztańczył Jarocin soulowo-funkową energią, kończąc koncert kojącymi „Szerokimi wodami”.
Senders zaś zagrali z pasją i świeżością, idealnie budując napięcie przed finałem.
Na Dużej Scenie Kult z Kazikiem sprawił, że Jarocin dosłownie zadrżał. „Polska”, „Baranek” i „Arahja” wybrzmiały jak hymny — surowe, prawdziwe, ponadczasowe.
Jednak prawdziwe muzyczne zwycięstwo należało do Variété. Ich nocny koncert na Małej Scenie był hipnotyczny — jazzujący niepokój, głęboki bas, minimalizm i cisza między dźwiękami stworzyły moment absolutnej magii. Utwory z „Nie wiem” i „Dzikiego Księcia” sprawiły, że dla wielu był to najlepszy koncert całego festiwalu. Jarocin 2025 znów pokazał, że legenda żyje — i ma się doskonale.
