llusion, one of the most important bands in Polish rock, was founded in the winter of 1992 in Gdańsk by Tomasz “Lipa” Lipnicki (vocals, guitar), Jerzy “Jerry” Rutkowski (guitar), and Paweł Herbasch (drums), with Jarek Śmigiel soon completing the lineup on bass. From the very beginning, they stood out with their heavy yet emotional sound, inspired by grunge icons like Soundgarden and Pearl Jam, the aggressive power of Pantera, and even hip-hop rhythms reminiscent of Cypress Hill.
Their career took off quickly. After early concerts in Germany, they won the first edition of the Marlboro Rock-In competition in 1993, gaining national recognition. Soon they were playing major festivals such as Jarocin, Żarnowiec, and Gampel in Switzerland. Their first three albums—Illusion (1993), Illusion 2 (1994), and Illusion 3 (1995)—all went gold and produced classics like “Cierń,” “Nóż,” and “Wojtek.” With raw lyrics and an unmatched stage presence, Illusion became one of the defining voices of 1990s Polish rock.
By the end of the decade, the band released Illusion 6 (1998), an album that fused heavy riffs with psychedelic sounds and electronic elements. But after years of constant touring and recording, they went on hiatus in 1999, saying farewell with a legendary concert at Gdańsk’s “Kwadratowa” club.
Illusion returned stronger than ever in the 2010s. Their reunion brought albums like Opowieści (2014) and Anhedonia(2018), proving that they still had the same intensity and creativity that first made them famous. Now, with their seventh studio album 7, the band takes a bold new path—stripping everything down to an acoustic core and reinterpreting their classics with maturity, experimentation, and fresh energy.
Okruchy udręki / Fragments of Torment
Opening with just an acoustic guitar, this track from Anhedonia sets the intimate tone of the album. Lipa’s raspy voice carries emotional weight, and the jazzy guitar solo adds a subtle experimental touch.
Vendetta
A fan favorite retains its power in acoustic form. The energy of the guitars and choral chants mirrors the original, though the reinterpretation feels more faithful than daring.
Trzy ptaki
Originally from Illusion 6, the song keeps its rhythmic drive. Jerry and Lipa’s interplay on acoustic guitars highlights their deep musical chemistry, exploring textures in a playful yet precise way.
Za taki ból
This classic from Illusion 2 becomes even darker here. A quicker tempo, sparse verses, and Jarek’s grooving bass give the track explosive intensity. Its sharp, surprising ending surpasses the 1994 version.
Niedaleko
The album’s biggest surprise: Illusion joins forces with folk quartet Odłam Źdźbło. Their ethereal voices merge with Illusion’s riffs, creating a powerful reinterpretation of this Illusion 6 track. A highlight that could easily win awards.
Nikt
Slowed down and stripped of its heavy riff, this song turns reflective, carried by slide guitar. Lipa’s delivery is almost bard-like, and the line “nie miej do mnie żalu” (“don’t hold a grudge against me”) resonates with haunting power.
Wrona
Though performed acoustically, the track retains the strength of the 1995 version. A new solo enriches the bridge, while the closing words “wyrzuć z siebie gniew” (“let go of your anger”) hit just as hard as ever.
Big Black Hole
The only English-language song on the album bursts with energy. Spirited guitar exchanges and bubbling bass drive the track forward, capped with Paweł Herbasch’s pulsating percussion.
Ruszy las
This ecological anthem from the debut album still feels timely. The acoustic version adds delicate guitar details and subtle solos, refreshing a song that has aged remarkably well.
Kto jest winien?
Opening with a mournful dirge, this Anhedonia track gains new life through oriental accents. Lipa’s voice carries the same raw strength as in the original, proving the song’s continued relevance.
Choćby jęk
A story of anger and misunderstanding is given new depth with the addition of cello. Its haunting presence intensifies the song’s emotional core.
Cierń
Illusion’s breakthrough hit takes on an almost folk-like quality with faster tempo and flute. This bold twist may surprise listeners, but its originality is undeniable.
Tło
The track maintains its spatial atmosphere but gains new energy through dynamic guitar duels and Lipa’s cowboy-like shout, offering a fresh spin on a familiar piece.
Skoczny
One of the brightest songs on 7. Violins and bagpipes inject folk energy, making it both playful and celebratory. Their limited use elsewhere makes this track stand out even more.
Tylko…
Originally a ballad, this song is sped up and given a lighter, almost cheerful tone. A brave reinterpretation that showcases Illusion’s willingness to take risks with their own material.
Dombranoc
Closing the album, Dombranoc has subtle lyrical changes and a less grunge-like delivery. The reinterpretation distances itself from its Pearl Jam-inspired origins, reflecting how Lipa’s voice and vision have evolved.
Conclusion
With 7, Illusion offers more than just an unplugged collection—it is a reimagining of their past, reshaped with maturity and creativity. While some tracks remain close to the originals, others, like “Niedaleko” and “Skoczny,” break new ground and highlight the band’s inventive spirit. For long-time fans, 7 is a nostalgic yet refreshing journey. For new listeners, it is an invitation to explore the legacy of a band that continues to evolve while staying true to its essence. Illusion proves once again that their music can adapt, surprise, and resonate across generations.
WERSJA POLSKA
Illusion – Siódmy album 7: Akustyczna reinterpretacja
Illusion, jeden z najważniejszych zespołów w historii polskiego rocka, powstał zimą 1992 roku w Gdańsku z inicjatywy Tomasza „Lipy” Lipnickiego (wokal, gitara), Jerzego „Jerry’ego” Rutkowskiego (gitara) i Pawła Herbascha (perkusja). Niebawem skład uzupełnił Jarek Śmigiel (bas). Od początku wyróżniali się ciężkim, a zarazem emocjonalnym brzmieniem, inspirowanym grunge’owymi ikonami pokroju Soundgarden i Pearl Jam, agresywną siłą Pantery oraz hip-hopowym rytmem w duchu Cypress Hill.
Kariera zespołu nabrała rozpędu błyskawicznie. Po pierwszych koncertach w Niemczech, w 1993 roku wygrali pierwszą edycję konkursu Marlboro Rock-In, zdobywając ogólnopolską rozpoznawalność. Wkrótce występowali na największych festiwalach, takich jak Jarocin, Żarnowiec czy Gampel w Szwajcarii. Trzy pierwsze płyty — Illusion(1993), Illusion 2 (1994) i Illusion 3 (1995) — zdobyły złoto i przyniosły klasyki, takie jak „Cierń”, „Nóż” czy „Wojtek”. Surowe teksty i niezwykła energia sceniczna sprawiły, że Illusion stał się jednym z głosów pokolenia lat 90.
Pod koniec dekady ukazał się album Illusion 6 (1998), łączący ciężkie riffy z psychodelią i elektroniką. Jednak po latach intensywnych tras i nagrań zespół zawiesił działalność, żegnając się z fanami legendarnym koncertem w gdańskim klubie „Kwadratowa” w 1999 roku.
W latach 2010. Illusion powrócił z nową siłą. Albumy Opowieści (2014) i Anhedonia (2018) udowodniły, że zespół wciąż ma w sobie tę samą intensywność i kreatywność, które uczyniły go sławnym. Dziś, wraz z siódmym studyjnym albumem 7, Illusion wyrusza w odważną podróż — redukując brzmienie do akustycznego rdzenia i reinterpretując swoje klasyki z dojrzałością, świeżością i nowymi pomysłami.
Utwór po utworze
Okruchy udręki
Otwierający album utwór z Anhedonii nadaje całości intymny ton. Wokal Lipy, chropowaty i pełen emocji, niesie ciężar tekstu, a jazzowa solówka gitarowa dodaje subtelnego eksperymentu.
Vendetta
Jeden z ulubionych kawałków fanów zachowuje swoją moc w akustycznej wersji. Energia gitar i chóralne zaśpiewy oddają ducha oryginału, choć interpretacja pozostaje bardziej wierna niż odkrywcza.
Trzy ptaki
Pochodzący z Illusion 6 utwór utrzymuje swój rytmiczny puls. Wzajemna gra Jerry’ego i Lipy na gitarach akustycznych podkreśla ich muzyczną chemię i różnorodność brzmień.
Za taki ból
Klasyk z Illusion 2 w tej odsłonie staje się jeszcze mroczniejszy. Szybsze tempo, oszczędne partie gitarowe w zwrotkach i pulsujący bas Jarka nadają mu wybuchowej intensywności. Zaskakujące zakończenie przewyższa oryginał z 1994 roku.
Niedaleko
Największe zaskoczenie albumu. Illusion łączy siły z folkowym kwartetem Odłam Źdźbło. Eteryczne wokale mieszają się z riffami, tworząc wyjątkową reinterpretację utworu z Illusion 6. Prawdziwy highlight, który zasługuje na nagrody.
Nikt
Zwolnione tempo i rezygnacja z ciężkiego riffu nadają utworowi refleksyjny charakter. Towarzyszy mu slide guitar, a Lipa brzmi niczym bard opowiadający historię Pana Nikt. Słowa „nie miej do mnie żalu” uderzają szczególną siłą.
Wrona
Choć w wersji akustycznej, utwór zachowuje moc pierwowzoru z 1995 roku. Nowa solówka wzbogaca mostek, a finałowe słowa „wyrzuć z siebie gniew” brzmią równie potężnie jak dawniej.
Big Black Hole
Jedyny anglojęzyczny utwór na albumie tryska energią. Dialog gitar i pulsujący bas napędzają kompozycję, a dynamiczna perkusja Pawła Herbascha nadaje jej mocne zakończenie.
Ruszy las
Ekologiczny manifest z debiutanckiego albumu wciąż brzmi aktualnie. Akustyczna wersja wnosi delikatne gitarowe detale i solówki, odświeżając utwór mimo jego ponad 30-letniego wieku.
Kto jest winien?
Otwiera się niczym żałobny tren. Utwór z Anhedonii zyskuje nowy wymiar dzięki orientalnym akcentom. Głos Lipy pozostaje tak samo mocny, co potwierdza ponadczasowość tego numeru.
Choćby jęk
Historia gniewu i niezrozumienia staje się jeszcze głębsza dzięki obecności wiolonczeli, która potęguje emocjonalny ciężar utworu.
Cierń
Przełomowy hit Illusion w nowej odsłonie nabiera niemal folkowego charakteru dzięki szybszemu tempu i flecikowi. To odważna reinterpretacja, która może zaskoczyć, ale z pewnością jest oryginalna.
Tło
Zachowuje przestrzenny klimat oryginału, lecz dynamiczne gitarowe pojedynki i „kowbojski” okrzyk Lipy nadają mu nowy wymiar.
Skoczny
Jedna z najjaśniejszych chwil na 7. Skrzypce i dudy dodają folkowej energii, czyniąc utwór radosnym i żywiołowym. Żałować można jedynie, że te instrumenty nie pojawiają się częściej na albumie.
Tylko…
Pierwotnie ballada, tutaj nabiera lekkości i niemal pogodnego tonu. To odważna reinterpretacja, pokazująca, że zespół nie boi się ryzyka wobec własnego materiału.
Dombranoc
Zamykający album utwór ma subtelne zmiany w tekście i mniej grunge’ową interpretację. Oddala się od swoich pierwotnych inspiracji Pearl Jam, ukazując, jak ewoluował głos i wizja Lipy.
Podsumowanie
Na 7 Illusion proponuje coś więcej niż zwykły zbiór „unplugged” — to nowe spojrzenie na własną przeszłość, przefiltrowane przez dojrzałość i kreatywność. Część utworów pozostaje bliska oryginałom, inne — jak „Niedaleko”czy „Skoczny” — wprowadzają nową jakość i pokazują twórczą odwagę zespołu.
Dla wiernych fanów 7 to nostalgiczna, a zarazem świeża podróż. Dla nowych słuchaczy — okazja, by odkryć dziedzictwo grupy, która wciąż potrafi zaskakiwać i rezonować z kolejnymi pokoleniami. Illusion udowadnia, że ich muzyka nadal ewoluuje, nie tracąc autentyczności ani mocy.
