The album Esion by Ewa Braun, released in 1996, is a musical journey that surprises and draws listeners into its unconventional narrative. It is the soundtrack to a black-and-white road movie, telling a story of escape, solitude, and the search for meaning in perpetual motion.

A short history of the band

Ewa Braun was formed in the early 1990s in Słupsk, quickly gaining a reputation as one of the most fascinating and uncompromising guitar-driven groups in Poland. Their earlier full-length record, Love Peace Noise (1994), was an explosive mix of harsh, dark psychedelia and modern noise, establishing the band as the strongest voice in Poland’s hardcore/punk scene at the time.

In 1996, the band recorded Esion, opening an entirely new chapter in their sonic language. At that time, the line-up included Marcin Dymiter (guitar, vocals), Rafał Szymański (bass), and Dariusz Dudziński (drums), with guest appearances by Sławomir Gołaszewski on clarinet and saxophone. Gołaszewski’s sounds add air and dimension—sometimes fog, sometimes a warning siren, other times a dreamlike mirage.

The album was released by the independent label Nikt Nic Nie Wie (NNNW). Known for its hardcore/punk catalog, the label surprisingly issued a record built not on aggression but on restraint—long forms, extended pauses, and the use of space between sounds. Instead of the expected “harder, faster, louder,” Ewa Braun offered something entirely different. This album expanded the band’s audience and reinforced its cult status precisely because it didn’t fit within conventional frameworks.

Road movie, reversed noise, and counterculture

The very title Esion is an anagram of the word noise, read backwards. It perfectly reflects the nature of the music. The record is steeped in the poetics of the road movie: wide American highways, their vastness, freedom, and inevitable monotony.

Track by track, step by step:

1. Czarny Ptak (Black Bird)

An instrumental opening that feels like a wide film shot, setting the scenery before the journey begins. Long, spacious guitar phrases and slowly building tension form the prologue to the road ahead. It is a meditation where sound texture matters more than riffs, and trance-like repetition introduces the album’s aesthetic.

2. Ucieczka (Escape)

The shortest and most punk-oriented track, a sudden outburst in contrast to the opener. Its title is strikingly symbolic—escape not only as physical flight but as breaking with life itself: “a nas już nie będzie” (“and we’ll be gone”) but also “przez parę chwil żyliśmy wiecznie” (“for a few moments we lived forever”). The journey begins from the end, with a fatal leap—the characters die before we even get to know them.

3. M.L.King

A reflection on Martin Luther King, filtered through media images and violence. “Zanim przemówiły kule / Przemawiał Martin Luther King” (“Before the bullets spoke / Martin Luther King spoke”). It highlights the shift from words to violence. In the album’s narrative, it is a roadside stop, a moment of reflection on social mechanisms. Vocals here are less about meaning and more about tone and rhythm, echoing hopelessness and cold anger.

4. Hard Core

Beginning with clarinet sounds, later joined by drums and guitars, this track deconstructs the hardcore genre itself. Built on hypnotic riffs, it pulls the listener into trance while simultaneously unsettling with its controlled disintegration of sound.

5. Mów Mi Allie (Call Me Allie)

One of the album’s central, most expansive pieces. Its wandering narrator admits: “Tak to ze mną jest, że wędruję. Od miejsca do miejsca” (“That’s how it is with me—I wander. From place to place”). This is not just escape, but traveling as a way of life, a personal identity. The lyrics—taken from Jim Jarmusch’s Permanent Vacation—create a character who, despite constant movement, encounters an emotional stasis. Sonically, it resembles a half-dream, like a nocturnal drive through the city.

6. Niebo (Sky/Heaven)

Here, the traveler wishes to “listen to the heart.” Perhaps it signals a change of direction—or simply a pause. The rough guitars gradually give way to airy registers, with the rhythm section beating steadily like a pulse.

7. W Drodze (On the Road)

The most direct nod to the journey motif. A collage of roadside images: cars, highways, parking lots as “wedding nights,” gas stations as “wedding rings.” “W skradzionym samochodzie i mamy ten sam kierunek co zawsze” (“In a stolen car, and we’ve got the same direction as always”). The song captures how travel is both escape and routine—a cycle giving the illusion of forgetting.

8. A.I.D.S. (AIDS)

A track with a provocative title and raw lyrics, confronting fear, stigma, and social exclusion: “Mam AIDS / Rzygam krwią / Moja skóra nie jest nawet ochroną” (“I have AIDS / I vomit blood / My skin isn’t even protection”). The disease becomes another form of compulsion, reshaping lives and forcing new, painful journeys.

9. Samochodem i domem zajęła się policja (The Car and the House Were Taken by the Police)

A long, narrative piece—about stolen cars, pursuits, and consequences. The title itself suggests the chaos left behind by travelers who remain in motion or vanish altogether. “Zamknęliśmy drzwi domu na klucz / zostawiliśmy samochód na parkingu / i polecieliśmy w kosmos / Było zimno / Nigdy już nie wróciliśmy do siebie” (“We locked the house doors / left the car in the parking lot / and flew into space / It was cold / We never came back to ourselves”). It is the album’s climax, fusing a noise wall with improvisational freedom, sculpting hypnotic loops of sound.

10. Esion

The closing title track, serving as either the end of the road or a new beginning. Acting as an epilogue, it gathers the album’s central motifs—escape, travel, tension between movement and stasis. This instrumental composition relies on trance-like repetitions and abrasive textures, fading out not with fireworks but with the feeling that the journey continues endlessly.

Esion is a demanding album, but one that rewards the patient listener. In the Polish context of the 1990s, it was revolutionary—offering introspection, long-form repetition, and improvisation rather than punk immediacy. It redefined what “guitar music” could mean in the underground and still resonates today with its space and rawness.

It remains one of the cornerstones of Polish noise rock and a classic of the independent 1990s scene. A record that learns from silence, manifesting trance, repetition, and controlled chaos. Timeless, suggestive, and haunting—an album not to be missed.

WERSJA POLSKA

„Esion” zespołu Ewa Braun: ścieżka dźwiękowa do drogi, która nie ma końca

Album „Esion” zespołu Ewa Braun, wydany w 1996 roku, to muzyczna podróż, która zaskakuje i wciąga swoją nieoczywistą narracją. To ścieżka dźwiękowa do czarno-białego filmu drogi, opowieść o ucieczce, samotności i poszukiwaniu sensu w ciągłym ruchu.

Krótka historia zespołu

Ewa Braun powstała na początku lat 90. w Słupsku i szybko zyskała reputację jednego z najciekawszych, a zarazem najbardziej bezkompromisowych składów gitarowych w Polsce. Ich wcześniejszy album „Love Peace Noise” (1994) był wybuchową mieszanką mrocznej psychodelii i nowoczesnego noise’u, która stawiała grupę w pierwszym szeregu polskiego hardcore/punku.

W 1996 roku zespół nagrał „Esion”, otwierając nowy rozdział swojego języka dźwiękowego. W składzie byli wówczas Marcin Dymiter (gitara, wokal), Rafał Szymański (bas) i Dariusz Dudziński (perkusja), a gościnnie na klarnecie i saksofonie pojawił się Sławomir Gołaszewski. Jego dźwięki dodają powietrza i niepokoju – raz są mgłą, raz syreną ostrzegawczą, innym razem sennym omamem.

Album ukazał się w niezależnej wytwórni Nikt Nic Nie Wie (NNNW), znanej ze sceny hardcore/punk. Tym razem jednak zespół zaproponował muzykę wyciszoną, opartą na długich formach, pełną przestrzeni i repetycji. Zamiast oczekiwanego „mocniej, szybciej, głośniej”, Ewa Braun poszła w stronę czegoś innego – trudniejszego, ale i bardziej wizjonerskiego. „Esion” poszerzył grono odbiorców zespołu i umocnił jego kultowy status właśnie dlatego, że wykraczał poza konwencjonalne ramy.

Kino drogi, odwrócony noise i kontrkultura

Tytuł płyty to anagram słowa „noise”, czytanego wspak – od razu wskazuje na przewrotność i odwrócenie konwencji. „Esion” brzmi jak muzyczne kino drogi – z szeroką amerykańską autostradą, jej przestrzenią, monotonią i swobodą.

1. Czarny Ptak

Instrumentalne otwarcie działa jak szeroki filmowy kadr budujący krajobraz przed podróżą. Długie, przestrzenne frazy gitarowe i narastające napięcie tworzą dźwiękowy prolog. To medytacja, w której faktura i trans stają się ważniejsze niż sam riff.

2. Ucieczka

Najkrótszy i najbardziej punkowy utwór na płycie – skoncentrowany wybuch kontrastujący z monumentalnym początkiem. Tytuł mówi wprost: to nie tylko fizyczna ucieczka, ale też przerwanie życia. „A nas już nie będzie”, ale też „przez parę chwil żyliśmy wiecznie” – podróż zaczyna się od końca, od skoku w nicość.

3. M.L.King

Odwołuje się do postaci historycznej, interpretowanej przez pryzmat medialnych obrazów i przemocy. „Zanim przemówiły kule / Przemawiał Martin Luther King” – fraza, która podkreśla moment przejścia od słowa do aktu nienawiści. To punkt zatrzymania w drodze, chwila refleksji nad społecznymi mechanizmami.

4. Hard Core

Rozpoczyna się spokojnie dźwiękiem klarnetu, później wchodzi perkusja i gitary, tworząc bazę dla kolejnych improwizacji. To dekonstrukcja gatunku – riffy wciągają w trans, ale kontrolowana erozja dźwięku rodzi niepokój.

5. Mów mi Allie

Najbardziej rozbudowana opowieść na płycie. Narracja wprost mówi: „Tak to ze mną jest, że wędruję. Od miejsca do miejsca”. Wędrówka to nie tylko ucieczka, ale sposób życia. Tekst (z filmu Jima Jarmuscha „Nieustające wakacje”) kreśli bohatera, który mimo poznawania ludzi i miejsc pozostaje emocjonalnie niezmienny. Dźwięki tworzą atmosferę nocnego przejazdu przez miasto.

6. Niebo

Moment, w którym wędrowiec chce „słuchać serca”. To pytanie o zmianę kierunku albo zatrzymanie się. Gitary szorstkie i chropowate przechodzą w powietrzny rejestr, sekcja gra miarowo jak bicie serca.

7. W Drodze

Najbardziej dosłowne odniesienie do motywu podróży. Tekst to kolaż obrazów: samochody, autostrady, parkingi jako „noc poślubna”, stacje benzynowe jako „obrączki”. „W skradzionym samochodzie i mamy ten sam kierunek co zawsze”– powtarzalność i rutyna jako forma ucieczki.

8. A.I.D.S.

Prowokacyjny tytuł i mocny społeczny komentarz. Choroba jako przymus zmiany drogi, izolacja i wykluczenie. Surowe frazy nadają utworowi ciężar: „Mam AIDS / Rzygam krwią / Moja skóra nie jest nawet ochroną”. To jedno z najmocniejszych miejsc na płycie.

9. Samochodem i domem zajęła się policja

Długa narracja o chaosie po podróży. „Zamknęliśmy drzwi domu na klucz / zostawiliśmy samochód na parkingu / i polecieliśmy w kosmos”. Bohaterowie są już gdzie indziej, ale ich świat został przejęty przez policję. To kulminacja albumu – transowy, improwizowany i hipnotyczny.

10. Esion

Tytułowa kompozycja zamyka podróż, a może ją dopiero otwiera. Instrumentalny utwór oparty na repetycji i fakturze, zbierający wszystkie motywy: ucieczkę, drogę, napięcie między ruchem a miejscem. Epilog bez fajerwerków, ale z poczuciem, że droga nigdy się nie kończy.

„Esion” to album wymagający, ale wynagradzający cierpliwość słuchacza. W latach 90. był rewolucyjny – oferował introspekcję, improwizację i struktury oparte na transie. Płyta poszerzyła definicję gitary w polskim undergroundzie i do dziś broni się jako spójna całość – od pierwszego „oddechu” w Czarnym Ptaku po wygaszający utwór tytułowy.

To jeden z najważniejszych albumów polskiego noise rocka i klasyk muzyki niezależnej lat 90. – manifest ciszy i kontrolowanego zgiełku, sugestywny, ponadczasowy i wciąż aktualny.